بیانیه ی انجمن های اسلامی دانشجویان دانشگاههای کشور در اعتراض به دستگیری اعضای شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت و برخی از اعضای سازمان دانش آموختگان ایران اسلامی

جولای 9th, 2007 by نویسنده

بلبل پر بسته زکنج قفس درآر
نغمه ی آزادی نوع بشر سرا
دیر مدتی نبود که داشت یادمان می رفت این تاریخ نفرین شده را. 18 تیری که در هر سال آن خشونت آرامش را از دیدگان فرزندان این ملت می ستاد. سالها نگذشته بود بر زخم هایی که بر دل داشتیم. شاید داشت از یادمان می رفت «عزتی» دیگر در میان ما نیست «اکبری» در خواب ناز فرو رفته و «احمد»مان در کنارمان نیست که بار دیگر دست آشوب آفرین با دشنه ی توطئه زخمی دیگر بر پیکرمان وارد کرد. چگونه است در مملکتی اساسی باشد بر قانون آنگاه حقوق افراد بر اساس همان قانون پایمال می شود. همان قانونی که به صراحت می گوید تجمع صنفی و سیاسی مورد حمایت است. گویی ترازوی شریعت قدرت طلبی را می ستاید.
از ابتدای سال که سناریوی خشونت در دانشگاه مازندران کلید خورد می دانستیم قدرتمندان تابی بر حضورمان ندارند و این گونه بود که دانشگاهها یکی پس از دیگری به این بازی شوم فراخوانده می شدند. از امیرکبیر تا شهرکرد، همدان تا علامه و لرستان. اما گویی در 18 تیر امسال قرعه ی فال به نام اعضای شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت و اعضای سازمان دانش آموختگان ایران اسلامی (ادوار تحکیم وحدت) درآمده است  و قدرتمندان در خیال خام خود این بار به دنبال آن هستند تا سنت نقد دانشجویی را برای همیشه بایگانی کرده باشند.
اتحادیه ی انجمن های اسلامی دانشجویان دانشگاههای کشور هشدار می دهد که در برابر این هجوم بی شرمانه تاب نمی آورد و سر سودایی دارد در مقابله با این توطئه ی شوم و نیز اعلام می دارد که نمی خواهد انتظار زیادی را بکشد تا دوستانمان (اعضای شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت، اعضای سازمان دانش آموختگان ایران اسلامی -ادوار تحکیم وحدت- و نیز تمامی زندانیان سیاسی، دانشجویی کشور) آزاد شوند. همچنین اعتراض خویش را به پلمپ نمودن غیر قانونی سازمان دانش آموختگان ایران اسلامی (ادوار تحکیم وحدت) اعلام داشته و یورش به محل دفتر این سازمان قانونی کشور را که در تمامی مراحل حامی جنبش دانشجویی بوده است را تاب نمی آورد.
من و تو حق داریم
شب این جنبش نبض آدم باشیم
من و تو حق داریم که به اندازه ی ما هم که شده ما باشیم
گفتنی ها کم نیست من و تو کم باشیم
18 تیر 1386