اعتراض به بازداشت 100 روزه دانشجويان پلي تكنيك
گويا سركوب, حبس و شكنجه دانشجويان در دولت مهرورز پاياني ندارد
اكنون با گذشت بيش از 100 روز از بازداشت يارانمان(مجيد توكلي, احمد قصابان و احسان منصوري) كه در بدترين شرايط و تحت شديدترين فشارها و شكنجه ها قرار گرفته اند, ميگذرد وتاكنون به هيچ عنوان اجازه ورود وكلاي آنها به پرونده داده نشده ومحدوديت ها وفشارها روي آنها و خانواده هايشان همچنان ادامه دارد .تماسهاي تلفني و ملاقاتهاي اين دانشجويان با خانواده هايشان قطع شده وبار ديگر به بند انفرادي منتقل شده اند .
و جالب اينكه دادستاني دولت مهروز اظهار كرده است "چه کسي گفته آن ها شکنجه شده اند؟ من بايد تشخيص بدهم که شکنجه شدند، که مي گويم شکنجه نشده اند. ما هنوز شکنجه نکرده ايم که بفهميد شکنجه يعني چه"؟ !
اگر ضرب و شتم ، ايستادن همزمان 7 نفر بر روي اعضاي مختلف بدن آنان ، مجبور نمودن آنان به ايستادن هاي طولاني مدت « حتي تا 48 ساعت» ، توهين به آنان و خانواده هاشان ، آزار جنسي دانشجويان ، چشم بند زدن و رو به ديوار قرار دادن آنان ، گرسنه نگه داشتن به مدت 28 ساعت ، بازجويي هاي طولاني مدت حتي تا مدت 28 ساعت و…شكنجه نيست.
پس لطفا بگوييد شكنجه از نظر شما چيست؟؟؟ واين قبيل اقدامات روي زندانيان را چه مي ناميد...
آري استواري و مقاومت اين ياران دربند به اقتدارگران و تاريك انديشان نشان داد كه فرياد حق طلبانه جنبش دانشجويي را نميتوان به سادگي خفه كرد و به سكوت واداشت و اظهارات اينگونه نيز آنرا به اثبات ميرساند بطوري كه صراحتا آنرا القاء ميكنند به اين معني كه...تاوان پس دادن اين قبيل مقاومتها بسي سنگين ترازاين حرفهاست و تازه كجايش را ديده ايد ....
به اين آقايان بايد گفت زهي خيال باطل! هرگز با اين بگير و ببند ها و افزايش اين قبيل شكنجه ها و محدوديتها نميتوانيد جنبش دانشجويي را درهم بشكنيد. اين ها تنها و تنها موجب استواري و انسجام هرچه بيشتر جنبش دانشجويي شده و فريادمان را براي رسيدن به اهداف آزاديخواهانه هرسه رسا تر طنين اندازمي كند.
ما نيز يك صدا و همگام با تمامي ياران دبستاني ضمن استقبال از آزادي اعضای دفتر تحکيم وحدت و سازمان دانش آموختگان ايران اسلامی نه تنها بر ضرورت آزادی هر چه سريع تر دگر ياران دبستانيمان تاکيد می کنيم بلکه خواهان مجازات متخلفين و متعرضين به حقوق قانونی وانسانی دانشجويان می باشيم .
انجمن طنين دانشجو