آقاي فرهاد رهبر دانشگاه پادگان نيست
دكتر محمد ملکي
رسانه ها گفتند و نوشتند كه آقاي رهبر رئيس انتصابي دانشگاه تهران با موافقت مقامات بالاي حكومت خواب هاي جديدي براي دانشگاه ديده اند و آن اين كه پس از پذيرش جنسي دانشجويان و بومي سازي جنسيتي و احضار مرتب دانشجويان به حراست و دادگاه ها و باز نشسته نمودن جمعي از استادان فرهيخته و انجام آن چه به فكر عليلشان مي رسيد حال براي تسلط بر دانشگاه ها مي خواهند لباس يك شكل (uniform) تن دانشجويان كنند كه در خيابان و كوچه و برزن آن ها مشخص باشند تا بتوان به آسودگي هر بلايي سر آن ها آورد. به ويژه مجبور كردن دانشجويان دختر به رفتن زير حجاب برتر! تا آن ها را باز هم در پوشش، محدود و محدودتر نمايند. همه ي اين اعمال از آن جا ناشي مي شود كه جمعي از سرسپردگان رژيم به نام شوراي عالي انقلاب فرهنگي هر روز مقرراتي براي محدود كردن دانشگاهيان وضع مي كنند با اين اميد كه سنگر تسخير ناپذير دانشگاه را زير سلطه در آوردند غافل از اين كه تجربه ۳۰ ساله نشان داده دانشگاه سنگر آزادي است و اين سنگر را دانشگاهيان و مردم با گوشت و پوست خود حفظ مي كنند همان گونه كه تاكنون كرده اند.
شورايي كه نام انقلاب فرهنگي بر خود نهاده مي پندارد با اين تشبثات خواهد توانست دانشگاه ها را زير سلطه حكومت بگيرد. يك روز فردي را كه جز كمي اطلاعات حوزوي دانش ديگري ندارد (شيخ عباس عميد زنجاني) را در رأس دانشگاه تهران مي گذارد با اين اميد كه نفوذ حوزه را بر دانشگاه گسترش دهد و اين مكان مقدس را به ابواب جمعي حوزه تبديل نمايد و پس از ناكامي در اين امر فردي امنيتي را به مسؤوليت دانشگاه مي گمارد با اين پندار كه دانشگاه را محيطي امنيتي سازد و امروز سخن از پادگاني كردن دانشگاه مي زند، همراهِ شعارهاي نخنما شده كه دانشجويان اي ميل بزنند كه آيا موافق اين كار هستند يا نه و چند روز ديگر به دروغ بگويند اكثريت دانشجويان با اين امر موافقند.
آقاي فرهاد رهبر
پيش از شما بسياري كوشيده اند مشكل دانشگاه را براي حكومت هاي استبدادي حل كنند اما ناموفق بوده اند، شما هم مطمئن باشيد در اين برنامه هاي مسخره شكست خواهيد خورد و دانشگاه "سنگر آزادي" باقي خواهد ماند.
من به عنوان اولين رئيس دانشگاه تهران پس از پيروزي انقلاب از آقاي رهبر مي خواهم در مورد دانشگاه تهران و مبارزات دانشگاهيان عليه حكومت هاي استبدادي و نقشي كه در تحولات سياسي كشور داشته اند مطالعه كنند تا متوجه شوند كه با دم شير بازي مي كنند و دانشگاه جايي نيست كه تسليم كساني چون رؤساي انتصابي دانشگاه ها گردد و مطمئن باشند كه برنامه هايي چون نصب دوربين در خوابگاه ها و دستگاه هاي كنترل كننده جلوي درب هاي ورودي دانشگاه تهران و اعمال محدود كننده ديگر جز راديكال كردن بيش از پيش دانشجويان كار ديگري انجام نمي دهد. تا آن جا كه دانشجو خطاب به حاكميت فرياد مي زند "ما همه اهل جنگيم، بجنگ تا بجنگيم" و يقيناً شما در اين جنگ شكست خواهيد خورد. دانشگاه ها بيدي نيستند كه از بادهايي چون فرهاد رهبر بلرزند.
در اهتراز باد پرچم آزادي در سنگر دانشگاه ها
|
+|
نوشته شده در پنجشنبه شانزدهم آبان 1387ساعت 10:24 توسط دانشجو
|
